Łakomstwo, czyli chciwość.
Łakomstwo jest to zbytnia miłość dóbr doczesnych, a zwłaszcza pieniędzy. Można sobie życzyć dostatków i uczciwie starać się o nie, można je nawet i miłować nie grzesząc, jeżeli staramy się i miłujemy w uczciwym celu; jeżeli staramy się i pragniemy dóbr dlatego tylko, że uważamy dostatki jako środek i skutki uczciwej pracy i cel przykładania się do chwały Bożej, wspierania bliźnich i ogólnie czynienia dobrze. Słowem, w celu uczciwego dostatkami ziemskimi rządzenia i szafowania do czasu, boć to jest znikoma błyskotka, która, jak zdawkowa moneta, co chwila do innych rąk przechodzi; więc człowiek rozumny i religijny, jako do rzeczy niestałej, nigdy zbytnio się nie przywiąże.
Przeto zbrodni łakomstwa nie stanowią bogactwa same z siebie, ani ich posiadanie, bo można być bardzo bogatym i zarazem bardzo cnotliwym, kto bogactwa uczciwie używa.
Ale jest zbrodnią zbytnie przywiązanie serca do rzeczy ziemskich, zbyt gorąca namiętność zebrania dostatków i chęć zachowania tego, co człowiek …
Ciekawa jestem, czy to twarz mężczyzny, czy kobiety. Pomijając beletrystykę, nauka katechizmowa pierwszej próby.
No tak, nie każdy jest „białkiem kolczastym” i to nie było ad hominem.
Ach, ten ogólny chłód religijny dziś na świecie, gdzie zdaje się, wszyscy ludzie chylą się do niewiary i bezbożności, gdzie wielu tylko dla zwyczaju odbywa święte przepisy Religii;
Życie i śmierć, dostatek i bieda: wszystko rozgrywa się w szacunku do Najświętszego Sakramentu.
Jeszcze w roku 1180 ś. Hildegarda przepowiedziała, że Niemcy za nieuszanowanie Najświętszego Sakramentu stracą Wiarę, co dziś bodaj już się spełniło.
Ach, ten ogólny chłód religijny dziś na świecie, gdzie zdaje się, wszyscy ludzie chylą się do niewiary i bezbożności, gdzie wielu tylko dla zwyczaju odbywa święte przepisy Religii; wielu już zupełnie odrętwiało w bezreligijności, a wielu szydzi ze świętych dogmatów.
To straszne zaślepienie jest karą Bożą za nieuszanowanie Najświętszego Sakramentu. Niektórzy w naszych czasach zgubiwszy ś. Religię swych ojców i cześć dla najświętszych Tajemnic, zgubili razem i mienie, gdyż kto gardzi życiem duszy i życiem nieba, Bóg odbiera mu sposób utrzymania życia ziemskiego.
Wielu, skoro pochylili się w odrętwienie religijne, chylą się też do upadku i majątkowo. Stracili skarby duszy i serca przodków, wypadają też im z rąk i majątki, a razem tracą w sobie ich imię, sławę i znaczenie.
Upadli religijnie i moralnie, upadają też i upadną fizycznie, …
Życie i śmierć, dostatek i bieda: wszystko rozgrywa się w szacunku do Najświętszego Sakramentu.
Jeszcze w roku 1180 ś. Hildegarda przepowiedziała, że Niemcy za nieuszanowanie Najświętszego Sakramentu stracą Wiarę, co dziś bodaj już się spełniło.
Ach, ten ogólny chłód religijny dziś na świecie, gdzie zdaje się, wszyscy ludzie chylą się do niewiary i bezbożności, gdzie wielu tylko dla zwyczaju odbywa święte przepisy Religii; wielu już zupełnie odrętwiało w bezreligijności, a wielu szydzi ze świętych dogmatów.
To straszne zaślepienie jest karą Bożą za nieuszanowanie Najświętszego Sakramentu. Niektórzy w naszych czasach zgubiwszy ś. Religię swych ojców i cześć dla najświętszych Tajemnic, zgubili razem i mienie, gdyż kto gardzi życiem duszy i życiem nieba, Bóg odbiera mu sposób utrzymania życia ziemskiego.
Wielu, skoro pochylili się w odrętwienie religijne, chylą się też do upadku i majątkowo. Stracili skarby duszy i serca przodków, wypadają też im z rąk i majątki, a razem tracą w sobie ich imię, sławę i znaczenie.
Upadli religijnie i moralnie, upadają też i upadną fizycznie, …
Jak się czyni rachunek sumienia?
O. Należy rozebrać myślą przykazania Boskie, przykazania kościelne, grzechy główne, grzechy wspólne (cudze) i obowiązki swoje.
Tak jest, czyniąc rachunek sumienia należy i t. d. Kto umie czytać, ten w książkach ma wydrukowany sposób przypominania sobie grzechów, czyli rachunek sumienia. A kto czytać nie umie, albo takiej książki nie ma, ten najlepiej zrobi rachunek sumienia, przechodząc w myśli Przykazania Boże, kościelne, grzechy główne, grzechy cudze, grzechy przeciw Duchowi Świętemu i wołające o pomstę do Boga. A potem obowiązki stanu swego, miejsca, osoby i czasu, gdzie, kiedy i z kim przebywał i jak tam się zachował, w myśli, słowie i uczynku; oraz powinien się zastanowić, jakie ma lub poczuwa w sobie nałogi, pociągi i skłonności do złego.
Pierwsze przykazanie Boże zakazuje czcić bogów cudzych, więc zakazuje wszelkiego bałwochwalstwa, czy jakiejkolwiek osoby lub rzeczy miłowania i szanowania więcej, jak Boga. Zakazuje wszystkich zabobonów i guseł, a nakazuje oddawać szczerą …
Księga zapieczętowana.
„Bóg Stwórca każdemu człowiekowi daje księgę, a nią jest sumienie”, mówi św, Bernard. Tę księgę pilnie wertować należy, gdyż ze wszystkiego na ziemi, tylko księgę sumienia człowiek zabierze z sobą na tamten świat do wieczności”. „Gdy godzina spoczynku nadchodzi, mówi św. Chryzostom, i masz się udać na posłanie, wtedy wydostań z zanadrza księgę rachunkową swego sumienia, i czytaj w niej swoje życie i czyny. Chociaż ze zwyczajnej książki czytać nie umiesz, lub w nocy potrzebujesz światła, ale książkę sumienia swego możesz czytać, nie będąc uczonym i w nocy bez światła”. Sowy, puszczyki, a także żaby i ropuchy nie lubią dziennego światła, tak grzechy nie lubią światła łaski Bożej, które Duch Św. zapala przy rachunku sumienia.
Fragment z: Podręcznik katechizmowy do nauk większych i mniejszych opracowany na treści krótkiego katechizmu K. R. Filochowskiego.
Obraz tytułowy: The Old Book, William Merritt Chase, 1908 – c.1916.
Krótka nauka o Majowym Nabożeństwie.
(Ustanowione zostało na początku XIX wieku).
Głównym, a właściwie jedynym nabożeństwem pozostanie Msza święta, która sama jedna więcej znaczy, aniżeli tysiąc innych nabożeństw, jak powiada jeden z Ojców Kościoła. Jednakże serca ludzkie przepełnione miłością do Maryi, umiały sobie obrać i dobrać rozmaite sposoby nabożeństwa, które szczerze i pobożnie odprawione, nigdy nie są bez obfitych łask i dobrodziejstw. Po Bogu odbiera Najświętsza Maryja Panna cześć najwyższą, i z tego powodu właśnie owych różnych nabożeństw i pobożnych ćwiczeń ku Jej chwale jest najwięcej, jako to: Różaniec św., Koronki, Godzinki, Nowenny i inne. Na cześć Maryi Panny poświęconym też był już w pierwszych wiekach jeden dzień w tygodniu, to jest sobota.
Zdawało się jednakże przodkom naszym za słuszne, aby czci Najświętszej Mary Panny poświęcić cały jeden miesiąc w roku. I któryżby to miesiąc był najodpowiedniejszym, najstosowniejszym?
Nabożeństwo do Najśw. Panny nigdy się bez kwiatów nie odbywa. Czy to …
Pycha (4).
Strzeżmy się więc, drodzy chrześcijanie, szkaradnej pychy, i wszelkiej próżnej chwały u świata. Niech nam własne sumienie daje świadectwo że dobrze robimy, a pochwały ludzkie są niczym. Ś. Jan Apostoł szczególnie był miłowanym przez Pana Jezusa, prawie pieścił się z Bogiem-Człowiekiem i na Jego piersi spoczywał. A kiedy w Ewangelii ś. o tym wspomina, żeby uniknąć samochwalstwa mówi tylko: „ten uczeń którego miłował Jezus”, a nie chwali się, że to on sam był tym Uczniem, — Sam Chrystus Pan, kiedy miał wskrzesić umarłą córkę dygnitarza synagogi i znalazł przy jej ciele wielu ludzi, rzekł: „odstąpcie, nie umarła dzieweczka ale śpi”. Nie chciał Zbawiciel ściągnąć na siebie uwagi i odbierać podziękowań i oklasków, że umarłą wskrzesił, tylko jakoby śpiącą obudził. Wielu świętych wolało raczej przyjmować nazwę głupich, aniżeli próżne oklaski od ludzi; a cokolwiek dobrego uczynili, nigdy nie przyznawali tego sobie, ale Panu Bogu, że to Jego wszechmoc, dobroć lub opatrzność …
Odkrywamy zakłamaną historię Kościoła.
Komunia na rękę nigdy nie była praktyką kościelną.
Pomijając, że już w II wieku papieże potwierdzali i podtrzymywali zakaz dotykania naczyń liturgicznych oraz korporału przez świeckich, pierwszym papieżem, przy którym Liber Pontificalis (księga Pontyfików, inaczej mówiąc spis papieży pierwszych wieków Kościoła) wspomina o istnieniu pateny komunijnej, jest Papież Zefiryn (198-217). On stanowił prawa dla całego Kościoła, i ustanowił, że przy Mszy Świętej odprawianej przez biskupa, inni duchowni mieli trzymać przed sobą szklaną patenę. Również z wyjątkiem tego, co należy do biskupa, jedynie duchowny usługuje wszystkim obecnym.
Widać, że nie było żadnego diakonatu świeckich, a Komunię Świętą z użyciem pateny rozdzielali jedynie duchowni.
Papież Urban (223 – 230) wydał dla całego Kościoła zarządzenie, że naczynia liturgiczne, czyli mówiąc językiem Liber Pontificalis: naczynia święte, mają być wykonane ze srebra. Kazał wykonać 25 srebrnych paten. Był on wyznawcą czasów Dioklecjana …
Odkrywamy zakłamaną historię Kościoła.
Komunia na rękę nigdy nie była praktyką kościelną.
Pomijając, że już w I wieku papieże zabraniali dotykania naczyń liturgicznych oraz korporału, pierwszym papieżem, przy którym Liber Pontificalis (księga Pontyfików, inaczej mówiąc spis papieży pierwszych wieków Kościoła) wspomina o istnieniu pateny komunijnej, jest Papież Zefiryn (198-217). On stanowił prawa dla całego Kościoła, i ustanowił, że przy Mszy Świętej odprawianej przez biskupa, inni duchowni mieli trzymać przed sobą szklaną patenę. Również z wyjątkiem tego, co należy do biskupa, jedynie duchowny usługuje wszystkim obecnym.
Widać, że nie było żadnego diakonatu świeckich, a Komunię Świętą z użyciem pateny rozdzielali jedynie duchowni.
Papież Urban (223 – 230) wydał dla całego Kościoła zarządzenie, że naczynia liturgiczne, czyli mówiąc językiem Liber Pontificalis naczynia święte, mają być wykonane ze srebra. Kazał wykonać 25 srebrnych paten. Był on wyznawcą czasów Dioklecjana, czyli czasów krwawych prześladowań. …
Nauka duchowa uniwersalna, ponadczasowa. Bóg zapłać.
Pycha (3).
Z pychy płynie obłuda i hipokryzja. Jak malarz, Chrystusa Pana malujący, przybiera różne postacie natchnienia, żeby w obraz wlał: poświęcenie, wiarę, rezygnację i majestat, słowem wszystkie przymioty Boga Człowieka cierpiącego za ludzkość; że ktoś patrząc na malarza a nie znając się, sądziłby, że widzi przed sobą natchnionego świętego, który ze swoim dziełem na tym świecie nie myśli się rozstać. Tymczasem malarz, skończywszy obraz, nakłada na niego cenę i wystawia na sprzedaż. Tak dumny hipokryta, na podobieństwo tego malarza, będzie udawał człowieka prawego, cnotliwego i poświęcającego się dla bliźnich; ale niech zdarzy się okazja dogodzenia próżnej dumie, tedy nie tylko bliźniego, przyjaciela, brata, sąsiada, ale jak Judasz samego Chrystusa Pana gotów sprzedać; a to wszystko pod pokrywką i pozorem prawości i cnoty.
Faryzeusze dali Judaszowi za zdradę Pana Jezusa 30 srebrników. Ale potem, gdy Judasz te pieniądze im rzucił i sam się powiesił, nie chcieli tej sumy przyjąć, …
No nie wszystkim to się podoba, to takie bez nieczulenia i takie bolesne.
Pycha (2).
Z pychy wyradza się duma, która wraz z przeklętą swą matką nie cofa się przed żadnym występkiem, a nawet przed żadną zbrodnią. Syn Nabuchodonozora, o którym dopiero mówiliśmy, z pychy i dumy, ciało zmarłego swego ojca z grobu kazał wyrzucić i oddać drapieżnym ptakom na pożarcie, ponieważ jego duma lękała się, żeby czasem ojciec jeszcze raz na tron nie powrócił. — Kozroas, król perski, przybrał do rządów młodszego, potulnego syna Medarsena; czym dotknięty starszy, dumny i złośliwy Synoch, zdradą ojca i brata zabił, aby sam mógł panować. — Duma Heroda posunęła go do tego okrucieństwa, że szukając przyszłego Króla Judei, Chrystusa, tysiące dziatek niewinnych wymordował i swemu własnemu synowi nie przepuścił.
Pycha jest znamieniem prawdziwej głupoty, ponieważ ludzie dumni chcą w siebie i drugim o sobie wmówić to, co zdrowy rozum wskazuje, że im nie przystoi. Jeden pogański filozof mówiąc o pysznych, żartobliwie powiada, że gdy jednego razu osioł niosąc na sobie statuę Junony …
Pycha. (1)
Cała złośliwość pychy polega na przypisywaniu nie Bogu, ale sobie tego, co posiadamy, na puszeniu się i próżnym chlubieniu z darów Bożych, jakby one nasze własne były i od nas tylko zależały. Iluż to nieszczęsnych, jeżeli nie słowami to postępkami dają znać, że lubują się w sobie, wychwalają siebie i z tajemną lub nawet wyraźną radością a pogardą innych, uwielbiają w sobie to, co posiadają, jakby oni sami byli twórcami darów Bożych i sami je sobie dali. Taka zarozumiałość i „pycha jest początkiem każdego grzechu”, mówi Duch Święty. Taka pycha Aniołów zepchnęła z Nieba i zamieniła w szatanów. Taka pycha zgubiła pierwszych naszych rodziców, że i my do dziś dnia za to cierpimy. Taka pycha tysiące tysięcy ludzi, nawet rzeczywiście nieraz znakomitych, strąciła ze świata i wygubiła ich rody, którzy dary Boże przypisywali sobie, nadymali się i nadużywali onych. Taka „pycha obmierzła jest przed Bogiem i przed ludźmi”, mówi Pismo ś. 1). Ona to rodzi wielką liczbę wad, grzechów i …
Pycha to pewność że ma się rację !------------- Tak, to bardzo trafne określenie. Pycha często objawia się jako niezachwiana, wręcz "święta" pewność, że ma się rację, połączona z brakiem pokory i zamknięciem na argumenty innych. [1, 2]
Subiektywna nieomylność: Pycha sprawia, że własne przekonania traktujemy jako obiektywną prawdę, odrzucając możliwość błędu.
Na wysypisku medialnym nieustannie znajdujemy brudne pampmersy załadowane bieżączką walki modernizmu z modernizmem. Zawartość tych treści opiewa skandale i nietyrzymanie moczu, przez co fetor roznosi się okrutny. Tymczasem ucieka czas i sposobna chwila życia na zapoznanie się i aplikację czystych treści katolickich. Prowokatorzy modernizmu, jego twórcy i koryfeusze tak sprytnie skompilowali modernizm, iż większość walczących z modernizmem jeszcze bardziej się zanieczyszcza,fajdając na lewo i prawo aktualnymi skandalami. Ci tępi, bez formacji agenci myślą, że walczą z modernizmem, rozszerzając jego skandale. Treści papieży prezentowane przez Święta tradycję są jak środek bakteriobójczy na każdą herezję. Ale któż z sekciarskiego PGR-u kryptoptoprotestantów chciałby aplikować sobie te gorzkie pigułki. Wydaje się, że o wiele zabawniej jest zarzucić błotem skandali ostatnie fragmenty czystego wzroku maluczkich wierzących bez pasterza. Bóg zapłać redakcji za udostępnienie tak zdecydowanie …Więcej
Świadectwa starożytnych papieży przeciw modernistycznym archeologom chrześcijaństwa.
Papież Sykstus, męczennik (116 – 126?), żyjący za czasów Hadriana, aż do Werusa i Annikulusa, zakazał dotykania przez osoby świeckie naczyń służących do liturgii. Ustanowił on, że poświęcone naczynia mogą być dotykane tylko przez duchownych.
Papież Soter (162-170?), również męczennik, ustanowił, że żaden mnich nie ma prawa dotykać poświęconego korporału i nie ma prawa nakładać kadzidła w świętym kościele.
Papież Urban (223 – 230?) ustanowił, że święte naczynia mają być srebrne, wykonał 25 srebrnych paten. W czym widzimy, że patena, z której używania dziś Kościół rezygnuje, nie jest wynalazkiem czasów średniowiecza, ale od pierwszych wieków towarzyszy kapłańskiej czci do Najświętszego Sakramentu.
To wyraźnie, w sposób oczywisty wyklucza podawanie Ciała Pańskiego do rąk wiernych, jak chcą nam wmówić kościelni gnostycy i kłamcy na urzędach, którzy wmawiają prostym katolikom jako prawdy naukowe i odkrycia historyczne, że infantylizacja, upokorzenie obyczajów katolickich, …
Dzień Polski na Litwie. 2 maja 2026 r.
A to Wilno właśnie.
Powiązane
Czy na Litwie powstanie pierwsze polskie, tradycyjne, seminarium duchowne. Trwają rozmowy.
Prawda w Polsce nigdzie nie może być dopuszczona do głosu, zatem trzeba było wyjechać za granicę, żeby wymienić parę wolnych słów o Panu Bogu, Liturgii, Kościele i katechizmie.Taki jest efekt końcowy ogólnodiecezjalnych programów duszpasterskich z ostatnich lat. Obecnie katolicka młodzież z Polski spotyka się w Wilnie na tradycyjnej Liturgii, naukach…
17 sierpnia, 2023
W „Kapłani"
Cóż mają „Tradsi” wspólnego z modernizmem?
Święta Tradycja versus ocean przeciwności – ŚTvOP (EśTevałOPe) - z tak trudnym tytułem rozważań dla większości Tradsów a śmiertelnym dla modernistów iż pierwszym niszczy niejeden pogodny podwieczorek i wieczór a drugich głęboko zmraża nieodwołalną sentencją wyroku, nie pozwalającego im ocalić własnej nicości, w którą zainwestowali całe swoje życie i na…
4 kwietnia, 2019
W „Apologetyka"
Kontynuacja dobrej inicjatywy. Przywracanie kultury …
Pobożność w Królestwie Maryi. „Te Deum laudamus” ku czci Przenajświętszej Pannie.
Ciebie Maria Bogarodzico chwalimy, Ciebie, któraś Niepokalanie Poczęta, wyznawamy.
Tobie, wiecznego Ojca Córce, cała Ziemia cześć oddaje.
Tobie wszyscy Aniołowie i Archaniołowie, Tobie Trony i Księstwa, swego Stworzyciela Matce wiernie posługują.
Tobie Cherubinowie i Serafinowie, Tobie wszystkie Chóry Anielskie, Oblubienicy Ducha Świętego wdzięcznymi głosy wyśpiewują.
Święta, Święta, Święta Maryja, Matko Boża i Panno.
Pełne są niebiosa i ziemia majestatu chwały Owocu Żywota Twojego.
Ciebie chwalebny chór Apostolski: swego Odkupiciela Matkę wychwala.
Ciebie błogosławionych Męczenników śliczny poczet Zbawiciela Swego Rodzicielkę sławi.
Ciebie uwielbione wojsko Wyznawców Świętych, Przybytkiem Trójcy Przenajświętszej wyznaje.
Ciebie Świętych Panienek świetne koło: Przykładem pokory i panieństwa swego ogłasza.
Tobie wszystek Dwór Niebieski: Królowej swej cześć przynosi.
Ciebie po wszystkim świecie Wiernych zgromadzenie społecznie Panią głosi. Matkę Boskiego Majestatu – chwalebną …
Obrońca Polski, Defensor Poloniae, Papież Pius IX drogę do niepodległości Polski widział w Koronce do Miłosierdzia Bożego.
31 sierpnia 1863 roku Pius IX ogłasza modlitwę za Naród Polski. Pomimo nacisków dyplomatycznych zaborców nie odwoła powszechnej modlitwy za Polskę.
Koronka do Miłosierdzia Bożego ułożona przez papieża Piusa IX w 1847 roku. W dniu 8 Maja 1853 r. Ojciec św. wyznaczył dzień to jest pierwszą Niedzielę po Trójcy Przenajświętszej, na obchód święta Miłosierdzia Boskiego, dołączając do tego święta odpust zupełny.
Odmawia się na Różańcu.
Odmawiając tę koronkę wpatrywać się w duchu podczas każdego dziesiątka w jedną Ranę Zbawiciela.
W Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Na początku: Ojcze nasz… i Zdrowaś Maryjo…
Na dużych paciorkach: O Jezu! Zbawco świata, któremu tylko jedna rzecz jest niepodobna, to jest, żebyś się nie ulitował nad nieszczęśliwymi, wysłuchaj nas!
Na 10 małych paciorkach: O mój Jezu! Miłosierdzia! (100 dni odpustu).
Po każdej dziesiątce: Chwała Ojcu…
Na zakończenie: Ojcze nasz… i Zdrowaś Maryjo…
Na zakończenie koronki:
MODLITWA.
Boże! który uciekającym …
Po rozwiązaniu kwestii żydowskiej rekami niemieckich nazistów, sfabrykowanych przez mistyczne wizje Żydów sefardyjskich mogłoby się wydawać, że w powojennej Polsce problem motłochu nie istnieje. Jednakże Państwowe Gospodarstwa Rolne (PGR-y) oraz dyskusyjne kluby filmowe wraz z wszelkiej maści organizacjami i grupami przyparafialnymi po Soborze Watykańskim II rozpoczęły masową produkcję motłochu, która swoje apogeum osiągnęła w pokoleniu „gimba” zainicjowanego przez najsłynniejszego żyda wśród prezydentów Polski Aleksandra Kwaśniewskiego. „Bękarci judaizmu” pozostają lektura obowiązkową dla umiejących czytać Polaków.
Motłoch wytworem i narzędziem politycznej ideologii judaizmu społecznego.
„Freud twierdził, że ponieważ „dążący do przyjemności i ślepo niszczycielski motłoch” nie jest w stanie kontrolować swych instynktów i jest odporny na kulturę, muszą go kontrolować „klasy wyższe”. Zgodzili się z nim entuzjastycznie W.B. Yeats i T.S. Eliot. Obydwaj uważali, że wykształcenie powinno być zastrzeżone dla elit, pozostały zaś inwentarz rasowy należy ulepszać poprzez systematyczną sterylizację. Wolności i postępu rozumu nie uważano już za wartości uniwersalne, lecz za przywilej elit. Wiarę w elity dzielił już tylko niewielki krok od „nadczłowieka” Nietzschego i Shawa, Freudowskiego „superojca”, czy wszelkiego rodzaju hierofantów, dyktatorów lub liderów charyzmatycznych. Motłoch miał odegrać jedyna odpowiednią dla siebie rolę: narzędzia historii.
Społeczeństwo, zamienione w motłoch, w lumpenproletariat, pozostające na garnuszku filantropów, dawało tym ostatnim nieograniczone możliwości uwodzenia i manipulowania nim. Wygłodzone, upokorzone i wydziedziczone społeczeństwo …
Zmartwychwstanie Pańskie. Życzenia.
Bóg stał się człowiekiem i umarł na krzyżu dla naszego zbawienia. Wykorzystał do uświęcenia człowieka wszystko, co najprostsze i najzwyczajniejsze. O szatę Chrystusa żołnierze rzymscy rzucali losy. Głowę okaleczyli koroną z ciernia. Krzyż zbito z najzwyklejszego drzewa, które popularnie rośnie w okolicach Jerozolimy. Nawet ten szczegół, szatę tkaną wiele godzin z zaciszu domu, w samotności, pracowicie i z uwagą, przepowiedziały starotestamentalne proroctwa. Proste, powszednie, pracowite życie, natura otaczająca człowieka, drzewa, kamienie, łzy, pot, kamienny grób, krew, ciało, chleb, wino, naczynia, tkaniny, pachnidła, śmierć. Wszystko to w swej realności, prawdziwości, stało się elementami dziejów zbawienia. Jest to tak proste, że dla umysłów pyszałków aż nieznośne. Jest dla nich obrzydzające, jak ślina Chrystusa zmieszana z prochem ziemi i nałożona na oczy ociemniałego, by obmył oczy i przejrzał. Całe wieki po zmartwychwstaniu Chrystusa przemądrzałe, pyszne umysły …
Msza Święta za Kapłanów. Życzenia.
W dzisiejszym dniu odprawiona została Msza Święta zamówiona przez naszą redakcję:
za kapłanów sprawujących Mszę Świętą w Tradycyjnym Rycie Rzymskim, za kapłanów uczących się tej Mszy Świętej, i za tych, którzy kiedykolwiek w przyszłości będą się jej uczyć i ją sprawować.
Modliliśmy się także za każdego kapłana, sprawującego sakramenty w Kościele Powszechnym, by zachowywał, pielęgnował, uczył, albo powracał do czystości Apostolskiej Tradycji, do tego, w co zawsze i wszędzie katolicy wierzyli. Ponieważ wszyscy jesteśmy zdradzeni przez wilki w owczej skórze – i wierni, i prości, ciężko pracujący, serdeczni i wierzący kapłani. Obyśmy wszyscy umacniali jedność w jednej wierze, w jednym dogmacie, w jednym duchu, jedynej prawdzie i w jednej liturgii, będącej najczystszym wyrażeniem świętości dogmatów jedynej religii dającej zbawienie.
Dziś przecież w kościołach większość katolików słyszała prawdę: Baranek bez skazy, jednoroczny, miał być pilnie strzeżony, a „potem zabije go całe …
Msza Święta za Kapłanów. Życzenia.
W dzisiejszym dniu odprawiona została Msza Święta zamówiona przez naszą redakcję:
za kapłanów sprawujących Mszę Świętą w Tradycyjnym Rycie Rzymskim, za kapłanów uczących się tej Mszy Świętej, i za tych, którzy kiedykolwiek w przyszłości będą się jej uczyć i ją sprawować.
Modliliśmy się także za każdego kapłana, sprawującego sakramenty w Kościele Powszechnym, by zachowywał, pielęgnował, uczył, albo powracał do czystości Apostolskiej Tradycji, do tego, w co zawsze i wszędzie katolicy wierzyli. Ponieważ wszyscy jesteśmy zdradzeni przez wilki w owczej skórze – i wierni, i prości, ciężko pracujący, serdeczni i wierzący kapłani. Obyśmy wszyscy umacniali jedność w jednej wierze, w jednym dogmacie, w jednym duchu, jedynej prawdzie i w jednej liturgii, będącej najczystszym wyrażeniem świętości dogmatów jedynej religii dającej zbawienie.
Dziś przecież w kościołach większość katolików słyszała prawdę: Baranek bez skazy, jednoroczny, miał być pilnie strzeżony, a „potem zabije go całe …