Świt Nowej Ery
3 września, święto św. Grzegorza Wielkiego
Drodzy Bracia i Siostry, po upadku Cesarstwa Rzymskiego na Zachodzie w 476 roku, Włochy zostały spustoszone przez wojny grecko-gockie.
Stolica Cesarstwa Rzymskiego na Zachodzie została przeniesiona do Rawenny, a Rzym pozostawiono własnemu losowi.
Niegdyś wielka stolica świata, oblegana, niszczona i splądrowana przez Wizygotów w 410 roku i przez Wandalów w 455 roku, skurczyła się ze 100 000 do zaledwie 30 000 mieszkańców i nękana była głodem i epidemiami.
Grzegorz urodził się w 540 roku w starej szlacheckiej rodzinie. Obdarzony wielką inteligencją, został prefektem miasta w wieku 33 lat, ale Pan powołał go do innych zadań. Zafascynowany życiem świętego Benedykta, w 573 roku wyrzekł się swoich dóbr i rozdał je ubogim. Wstąpił do zakonu benedyktynów, przekształcił swój dom na wzgórzu Celia w klasztor i został jego opatem.
Papież Pelagiusz II oderwał go od życia wypełnionego milczeniem, modlitwą i studiami, mianując go swoim ambasadorem na dworze w Konstantynopolu.
Po śmierci papieża Pelagiusza II w 590 roku powrócił do nękanego zarazą Rzymu i został powołany przez Boga na papieża.
Za swoją niezachwianą wiarę i mądre przywództwo, które uchroniło mieszkańców Rzymu przed głodem i zarazą, otrzymał tytuł „Konsula Bożego”.
Grzegorz, dostrzegając rodzący się nowy świat w Europie, nie stracił ducha. Natchniony przez Boga, z pomocą katolickiej królowej Teodelindy, poprowadził szlachetny lud Longobardów, a z pomocą Król Rekkared I – szlachetnych Wizygotów od arianizmu do prawdziwej wiary katolickiej. Poświęcił się również nawracaniu Anglosasów, wysyłając do Brytanii 40 mnichów benedyktyńskich, którym przewodził człowiek, który później miał być czczony jako święty Augustyn z Canterbury.
Swoim cnotliwym życiem i dalekowzrocznymi działaniami położył podwaliny pod późniejsze Święte Cesarstwo Rzymskie.